Późny utwór Beethovena, jedna z najpiękniejszych sonat, występujące po sobie zróżnicowane części pięknie współgrają ze sobą. Niespodziewana zmiana tonacji E dur na e moll idealnie oddaje charakter Beethovena, gwałtowna zmiana jakości dźwięku, dynamiki oraz artykulacji mrozi krew w żyłach słuchacza. Spośród wielu technicznych oraz muzycznych wyzwań występująca fuga sprawia, że cały utwór jest niezwykle wymagający dla pianisty.
